رابطه‌ی تنگاتنگ توانایی حرکتی-عملکردی با حفظ تحرک و پایداریِ مفاصل و اندامها، می‌تواند فعالیت‌های روزمره مانند راه رفتن را تحت تاثیر قراردهد. ازاین‌رو هدف مطالعه حاضر مقایسه تقارن الگوی گامبرداری زنان سالمند با توانایی حرکتی-عملکردی مطلوب و نامطلوب بود.

شرکت‌کنندگان این مطالعه راتعداد 16زن سالمند تشکیل دادند که براساس نتایج آزمون غربالگری حرکتی-عملکردی در دوگروه 8نفره جای گرفتند. از دوربین آنالیز حرکت جهت داده‌برداری از الگوی گام‌برداری افراد استفاده شد. پس از ثبت اطلاعات و پیش پردازشهای اولیه شامل ردیابی و فیلترینگ، زوایای مفصلی با روش سینماتیک معکوس محاسبه شد. بدنبال جداسازی سیکلهای گام، زوایای مفصلی درطول چرخه گام ازنظر زمانی نرمال شدند. تقارن مولفه‌ی فضایی-زمانی از طریق موقعیت سه‌بعدی نشان‌گرهای متصل به بدن و تقارن سینماتیکی درجات آزادی منتخب از روش نقشه‌برداری پارامتریک آماری در دو گروه حاضر در مطالعه بدست آمد. برای مقایسه آماری ابتدا از آمون شاپیروویلک برای بررسی نرمال بودن توزیع داده‌ها و از تی مستقل برای مقایسه گروه‌ها واز روش تی زوجی در بسته نقشه برداری پارامتریک آماری برای بررسی تقارن سینماتیکی استفاده شد.

از بین مولفه‌های فضایی-زمانی و سینماتیکی مورد بررسی، هیچ یک از مولفه‌های فضایی زمانی بین دو گروه توانایی حرکتی- عملکردی مطلوب و نامطلوب معنی‌دار نبود. در رابطه با تقارن سینماتیکی، دو متغیر تیلت قدامی-خلفی (013/0 = P) و تیلت جانبی لگن (045/0 = P) در برخی از درصدهای چرخه گام‌برداری در گروه دارای توانایی حرکتی-عملکردی نامطلوب معنی‌دار شد و در سایر مقایسه‌های تقارن درون فردی تفاوت آماری معنی‌داری دیده نشد.

باتوجه به بروز عدم تقارن در حرکات لگن گروه دارای توانایی حرکتی-عملکردی نامطلوب، احتمالاً می‌توان این استنباط راداشت که ضعف عضلات ناحیه‌ی مرکزی بجهت تاثیری که بر ثبات لگن دارد، دربروز عدم تقارن در حرکات لگن موثر بوده و تقویت این عضلات در گروه سالمندان می‌تواند منجربه بهبود کیفیت گام‌برداری وپیشگیری از مشکلات ثانویه‌ی عدم تقارن گام‌برداری مانند زمین خوردن شود.